Weet je nog, OpenClaw? De cirkel is rond

Weet je nog dat ik eerder dit jaar vertelde over OpenClaw? Wat het was en wat je er allemaal mee kon?

Iedereen zag hoe iemand aan een talkshowtafel via WhatsApp tegen zijn Clawdbot praatte. Begin dit jaar ging het door de techwereld als een lopend vuurtje. Voor het eerst kreeg een breed publiek te zien hoe een agent niet alleen vragen beantwoordt, maar ook daadwerkelijk dingen voor je doet en je pc bestuurt.

Nou, vandaag is die cirkel rond.

Van hobbyproject naar enterprise

Microsoft heeft op Build een agent aangekondigd die op precies diezelfde technologie is gebouwd. Alleen dan in een enterprise-jasje.

Ze introduceren er een nieuwe categorie bij, die ze Autopilots noemen: always-on agents die op de achtergrond blijven draaien, met een eigen identiteit, en die namens jou actie ondernemen. Ook als jij even met iets anders bezig bent.

Het mooie is dat je hem een naam geeft en gaandeweg traint. Je geeft feedback, hij bouwt skills en herinneringen op, en wordt zo steeds beter in hoe jij werkt. Het onderliggende geheugen leert wat je belangrijk vindt en wat er als volgende moet gebeuren.

In de praktijk: vergaderingen inplannen over tijdzones heen, belangrijke meetings markeren, voorbereidingsmateriaal klaarzetten, tijd blokken voor deadlines. En zelfs risico’s signaleren, zoals besluiten die blijven hangen.

En het draait niet los van je werk. Het zit geïntegreerd in de plekken waar je toch al bent, én het werkt op je desktop en in je browser.

Waarom dit meer is dan een aankondiging

Toen ik in juni schreef over agents die onder jouw sessie werken, noemde ik drie manieren waarop een agent aan toegang komt: Lenen, Geven, Nemen.

Lenen is de agent die jouw sessie gebruikt en niets van zichzelf heeft. Dat was OpenClaw op je eigen laptop, en dat is nog steeds waar de meeste organisaties staan.

Geven is de agent die een eigen identiteit krijgt, met eigen rechten en een eigen regel in het logboek.

Dit is Geven.

Elke agent draait onder een eigen, beheerde identiteit. Geen anonieme, gedeelde serviceaccounts. Daardoor is alles wat de agent doet herleidbaar naar een bekende actor. De credentials zijn beperkt tot de taak waar het om gaat, worden uit logs geredigeerd, en gevoelige acties kunnen een handmatige goedkeuring vereisen voordat ze doorgaan. Het bestaande databeleid (labels, data loss prevention) wordt gewoon afgedwongen. De agent omzeilt die controles niet, maar werkt erbinnen.

Dat is de goede kant. Het wilde, ongetemde ding was leuk voor thuis, maar je wil niet dat zo’n agent ongecontroleerd door je zakelijke inbox banjert. Daar is serieus over nagedacht.

En dan wat dit niet oplost

Twee dingen, en ze staan in dezelfde volgorde als in mijn eigen raamwerk.

Lenen verdwijnt niet. Dit zet er iets naast. Op de laptops van je medewerkers staan nog steeds extensies en assistenten die in hun sessie werken. Dat wordt niet minder omdat er nu ook een nette variant bestaat. Als iets in een keurige vorm beschikbaar komt, gaat de rommelige vorm daar meestal niet van weg.

En Geven brengt zijn eigen rekening mee. Honderden identiteiten die niemand opruimt, met rechten die niemand meer kan uitleggen. Wij hebben dat met service accounts al twee keer meegemaakt. Ik zie nog geen reden waarom het deze keer anders gaat, tenzij je vanaf dag één per agent een eigenaar en een einddatum vastlegt. Dat is een saai administratief besluit, en het is het enige dat scheelt.

Voorlopig is het beschikbaar via een preview-programma, voor een select groepje klanten, met licentie- en configuratie-eisen eromheen. Dus dit is nog geen dinsdag. Maar het is wel de richting, en die is sneller gekomen dan ik in juni dacht.

Wat ik ervan meeneem

Dat een raamwerk pas iets waard is als de werkelijkheid het inhaalt. Ik schreef in juni dat Geven de fase was waar de markt naartoe beweegt. Zes weken later is het aangekondigd.

Dat betekent niet dat ik het goed had gezien. De derde fase (Nemen, de agent die bij toegang komt die niemand hem gaf) is waarschijnlijk ook eerder aan de orde dan ik heb opgeschreven. En dat is het deel waar nog geen leverancier een knop voor heeft.