Massaal over naar Claude. Op gevoel. Met de bedrijfsdata mee

De afgelopen tijd was er een ware verschuiving van GPT naar Claude.

Welk model van Claude? Dat stond er vaak niet eens bij. Wat de reden was? “Veel beter.” Abonnementen werden opgezegd en nieuwe genomen, en dat gebeurde veelal op gevoel.

Daarmee verhuisde ook de bedrijfsdata mee. GDPR, anyone?

Ik wil hier niet doen alsof dat een domme keuze was. De modellen zijn echt beter geworden en het is volstrekt logisch dat mensen het beste willen gebruiken.

Er is geen keuze gemaakt. Iemand had een gevoel, en de organisatie volgde.

De vraag is niet welk model het beste is

Wat steeds duidelijker wordt, is dat het niet meer moet gaan over “wat is de beste chatbot”. Het moet gaan over: welk model is waarvoor het meest geschikt.

Het ene blinkt uit in schrijven, het andere in redeneren, en weer een ander in uitvoeren. En in die laatste categorie werd het interessant. De modellen die dit jaar uitkwamen zijn sterker in werk daadwerkelijk afmaken:

• taken opdelen en plannen
• code begrijpen en aanpassen
• bestanden analyseren
• rapportages maken
• aannames controleren
• en vooral: dingen afmaken

Voor het MKB zie je dat meteen terug in praktische dingen. Losse mails, notities en Excelletjes worden gestructureerde output. Een codebase wordt begrepen in plaats van geraden. Ticketanalyses, managementrapportages, finance-checks, incidentrapportages. Het voelt minder als een chatbot en meer als een model met verstand.

Maar dit soort ontwikkelingen moet je altijd zelf ervaren. Veel van wat je erover leest komt uit benchmarks en persberichten, en die meten iets anders dan jouw werk.

Wat er niet gebeurde

Terug naar die overstap. Kijk eens naar wat er níet is gebeurd voordat de bedrijfsdata verhuisde.

Er is niet vastgesteld wat er precies in de prompts ging. Persoonsgegevens? Klantdata waarvan iemand anders de verwerkingsverantwoordelijke is? Dat maakt namelijk alles uit voor wat daarna moet.

Er is niet gekeken waar de verwerking plaatsvindt. Bij consumentenabonnementen is dat zelden in de EU, en bij een aantal staat de instelling “gebruik mijn gesprekken om modellen te verbeteren” standaard aan.

Er is geen verwerkersovereenkomst getekend. En er is niet afgesproken wie het risico draagt als er iets uitkomt wat er niet uit had mogen komen.

Dat zijn vier vragen. Ze kosten samen een half uur. En ze zijn niet gesteld, niet omdat mensen slordig zijn, maar omdat de overstap niet als een besluit aanvoelde. Je zegt een abonnement op en neemt een ander. Dat doe je met een streamingdienst ook.

Alleen: bij een streamingdienst gaat er geen klantdossier mee naar binnen.

Wat ik ervan denk

De dagelijkse gebruiker wil dit niet weten. Dat is geen verwijt, dat is gewoon waar. Iemand die een offerte moet maken, wil een tool die onderwater het juiste model kiest en verder zijn mond houdt.

Daarom is een laag die dat voor je doet een logische keuze. Niet omdat één leverancier de beste modellen heeft, want dat wisselt per kwartaal, maar omdat je de keuze dan één keer maakt op organisatieniveau in plaats van tweehonderd keer op gevoel. Dat je er dan ook nog een verwerkersovereenkomst en een datagrens bij krijgt, is de eigenlijke winst.

Wat je dan wél moet doen, is die ene keuze echt maken. Niet één keer een leverancier aanwijzen en er nooit meer naar kijken, want dan heb je het gevoel alleen verplaatst naar inkoop.

Ik heb de vier vragen uit dit stuk uitgewerkt tot iets dat je in je browser kunt doorlopen. Het noemt geen producten, want dat verandert te snel om in een instrument te zetten. Het geeft je de eisen die uit jouw situatie volgen, en het wijst aan waar je eigen antwoorden elkaar tegenspreken.

Doe de Compliance Check →

Een overstap voelt niet als een besluit, maar het is er wel een. De vraag is alleen of jij hem hebt genomen, of je onderbuik.